Federale formatie: we spelen alweer verlengingen

Kirsten Bosmans
3 maanden geleden
door Kirsten Bosmans

Gaan we ooit nog aan een federale regering geraken in dit wonderbaarlijke landje? Na al die tijd zou je eraan durven twijfelen. En ondertussen wordt het gat in de begroting groter en groter…

Extra time… Neen, niet het televisieprogramma waar eindeloos wordt geleuterd over de belangrijkste bijzaak ter wereld maar alweer een nieuwe episode in de federale formatie. We komen stilaan op het punt waar heel wat mensen het volgende denken: het kan ons al niet meer schelen wie er nu wel of niet in die regering gaat zetelen. Niet onlogisch want ondertussen wordt het gat in de begroting alsmaar groter. We klokken nu al af op een tekort van 12 miljard euro. Het staat in de sterren geschreven dat de burger zal opdraaien voor die factuur. Te verwachten: besparingen en belastingen, met dank aan de politici die steeds meer lijken op de analisten die opdraven aan de tafel van Frank Raes in Extra Time. Leuteren tot in den treure en vervolgens een ticketje voor de zoveelste verlenging of vervanging gaan ophalen bij die arme koning die langzaam maar zeker beseft dat de muren van het huis België stevige barsten vertonen. Staat de boel op instorten? Dat is eerder onwaarschijnlijk maar het is wel duidelijk dat België een land is met twee verschillende politieke realiteiten. Blijft de vraag: hoe lang blijf je overeind in zo’n tweespalt? Het kan best zijn dat we er alsnog in slagen om een federale regering te vormen maar wat zal de toekomst brengen? Populair gaan de deelnemende partijen alvast niet worden met zware besparingen in het vooruitzicht. Koren op de molen van de extreme flanken en het centrum is nu al weggeveegd… En dat geldt zowel voor paars-geel als voor de zogenaamde Vivaldi-coalitie. Dat moet overigens zo ongeveer de meest belachelijke naam zijn die we ooit aan een mogelijke formatie hebben gegeven. We zijn de beroemde componist dan ook excuses verschuldigd want je zou je voor minder een paar keer omdraaien in je graf als je naam ongevraagd wordt gelinkt aan eindeloos politiek gekrakeel. Moest Vivaldi kunnen, zou hij verrijzen en een dramatische opera schrijven met Reynders, Vande Lanotte, Bourgeois, Demotte, Magnette, Coens, Bouchez en Geens in de hoofdrollen. De Stomme van Portici, deel twee. Die opera was op 25 augustus 1830 de aanleiding voor georganiseerde rellen van Fransgezinde separatisten met de onafhankelijkheidsverklaring van de Zuidelijke Nederlanden tot gevolg. Nu hoor je me niet pleiten voor een splitsing want ik mag mijn Waalse vrienden wel maar je kan je wel de vraag stellen of het ontstaan van België een historische vergissing is geweest. Politici uit verschillende strekkingen hebben de vraag al meermaals op tafel gegooid: wat als ‘de Belgen’ deel waren gebleven van het Verenigd Koninkrijk Der Nederlanden? Zo liet Louis Tobback (sp.a) ooit noteren dat we tot de G7 zouden behoren als Nederland en België één land waren gebleven. Vijgen na Pasen uiteraard. En ondertussen blijft het wachten op Godot… Misschien moeten we de politici toch maar op een half loon zetten om de federale formatie in een stroomversnelling te brengen. De andere helft kunnen we dan in een fonds steken om de te verwachten besparingen en belastingen te financieren, kwestie van de pil voor de burger een beetje te verlichten.

Bart Mertens

Over de auteur

Kirsten Bosmans

Kirsten Bosmans