In de ban van corona: asociaal zijn, is de norm

Ann Peeters
2 weken geleden
door Ann Peeters

Enkele weken geleden durfde niemand voorspellen dat het coronavirus zo’n impact zou hebben op het dagelijkse leven. Is de overheid te laat wakker geworden? Zijn burgers te onvoorzichtig geweest? Het antwoord zullen we nooit echt weten maar je kan je wel de vraag stellen waarom men niet meteen een volledige ‘lockdown’ heeft ingesteld.

Tekst: Bart Mertens/Cartoon: Conz

Toen het coronavirus voor het eerst opdook in China was het nog heel ver van ons spreekwoordelijke bed. Ondertussen kan je je de vraag stellen of het verstandig was om mensen op de welverdiende (ski)vakantie te laten vertrekken maar dat zijn vijgen na Pasen. Het zal altijd wel een vraagteken blijven of de overheden in ons verdeelde Europa op dat moment voldoende maatregelen hebben genomen. De strenge maatregelen kwamen er pas enkele weken later nadat experts ervoor waarschuwden dat onze ziekenhuizen niet over voldoende capaciteit beschikken om een piek aan coronapatiënten adequaat te behandelen.

De experts verwelkomden die maatregelen maar sommigen lieten ook opmerken dat het openbaar vervoer draaiende houden niet het meest ideale scenario is om de verspreiding van corona tegen te gaan. Als pakweg 50 mensen in een café een gevaar betekenen voor de volksgezondheid in deze coronacrisis dan zijn 50 mensen op een bus, tram of metro dat ook. Het zou best kunnen dat men de economie niet helemaal lam wilde leggen maar soms moet je doorduwen. Het beste bewijs voor het nut van een totale lockdown zijn de landen waar de epidemie relatief goed in bedwang wordt gehouden. We denken daarbij bijvoorbeeld aan Japan en Signapore. Niet toevallig hebben die landen ervaring met epidemieën. SARS, de vogelgriep…Snel en drastisch ingrijpen is de sleutel tot een relatief snelle oplossing maar helaas blinkt de overheid in ons land –en in vele andere Europese landen- niet uit in een dergelijke aanpak. Begrijpelijk vanuit een economisch perspectief maar misschien was het toch beter geweest om enkel de hoogst noodzakelijke diensten draaiende te houden.

Dat gezegd zijnde is de situatie wat ze is en moeten we als samenleving de maatregelen nauwgezet opvolgen. Te weten: isoleer jezelf zoveel mogelijk. Solidariteit is uiteraard belangrijk in deze moeilijke tijd. Driedubbel applaus voor alle initiatieven die vrijwilligers en lokale overheden nemen om deze periode van stilstand te overbruggen. Het blijft ondertussen maar de vraag of de toegekende financiële tegemoetkomingen voldoende zullen zijn om onze bedrijven en kleine zelfstandigen te redden als de coronacrisis langer aanhoudt dan verwacht en daar lijkt het wel op als we Marc Van Ranst mogen geloven. Van Ranst liet zopas optekenen dat ons gewone leventje volledig hernemen er nog niet inzit de volgende maanden. Eigenlijk zou dat pas helemaal kunnen van zodra er een vaccin is tegen het coronavirus. Geen leuke boodschap maar wellicht wel harde realiteit.

Misschien moet Leuven toch maar een lokaal noodfonds oprichten en de opgebouwde reserves aanspreken om de handel, de horeca en de kleine zelfstandigen financieel door deze barre tijd te duwen. Even in een spookstad leven is draaglijk maar binnen afzienbare tijd wakker worden in een stad waar het ene na het andere faillissement over de straten rolt, is een nachtmerrie. Laat ons hopen dat het bij een nachtmerrie blijft, dankzij de solidariteit van de stad Leuven en dankzij onze burgerzin. Nog dit: zorg goed voor elkaar en blijft zoveel mogelijk thuis. Voor één keer is asociaal zijn de norm.

Over de auteur

Ann Peeters

Ann Peeters