Nieuwe doelgroepeninspecteurs in dienst

Ann Peeters
5 maanden geleden
door Ann Peeters

Sinds 1 maart is Jean-Louis De Graef (56) de tweede senioreninspecteur van politie Leuven. Hij staat er samen met zijn collega Patricia Van de Walle elke dag opnieuw voor de ouderen in onze politiezone. Maar ook ziekenhuisinspecteur Els Kinon kreeg op 1 maart een nieuwe collega: Bart De Jaeghere (53) rekent sinds die dag de Leuvense ziekenhuizen tot zijn werkterrein.

De politiezone Leuven is met haar concept van doelgroepeninspecteurs een pionier in Vlaanderen. Al in 1999 kreeg de Leuvense politie haar eerste drie gemeenschapsbuurtagenten. De horeca, de senioren en de studenten hadden vanaf dan elk hun eigen wijkinspecteur. In 2001 kwam er nog een inspecteur bij voor de ziekenhuizen en in 2012 nog een extra doelgroepeninspecteur, ter ondersteuning van de studenteninspecteur. De naam gemeenschapsbuurtagent wijzigde in de loop der jaren in doelgroepeninspecteur. In de volksmond kent iedereen ze echter beter als de studentenflik, de senioren-, de horeca- en de ziekenhuisinspecteur.

De doelgroepeninspecteurs kregen de verantwoordelijkheid over een doelgroep of een gemeenschap gespreid over het ganse grondgebied. Studenten, senioren, horeca en de Leuvense ziekenhuizen hebben elk hun eigen problemen, uitdagingen en verwachtingen. De doelgroepeninspecteurs kregen de ruimte en tijd om contacten te leggen met en vertrouwenspersoon te worden van hun doelgroep en zich te specialiseren in vaak toch wel technische materies.

Leuven kent almaar meer senioren en de Leuvense ziekenhuizen breiden steeds verder uit. Bijgevolg kwamen zowel de senioreninspecteur, als de ziekenhuisinspecteur handen te kort. Door de komst van de twee nieuwe collega’s staat politie Leuven nu beter dan ooit ten dienste van beide doelgroepen.

De senioreninspecteur

In Leuven ben je senior vanaf 60 jaar en het aantal senioren in Leuven bedraagt een kwart van de totale bevolking. In een snel veranderende samenleving, waarin de vergrijzing alsmaar toeneemt, is een degelijk hulpaanbod geen overbodige luxe.

Binnen ‘de doelgroep senioren’ valt er nog een duidelijk onderscheid te maken tussen een groep actieve senioren, die nog geen nood hebben aan politionele ondersteuning, en een tweede groep senioren die omwille van gezondheid, hoge leeftijd, cognitieve problemen of financiële redenen een beetje aan de rand van de samenleving zijn beland. We spreken dan van problemen zoals zichzelf verwaarlozen, vereenzaamd in isolement leven, dementie of zelfs mishandeling. Het gaat hier meestal om alleenstaanden.

Deze probleemsituaties worden regelmatig gemeld door verzorgenden, buren, gemeenschapswachten of collega’s van de politie. Via huisbezoeken tracht de senioreninspecteur eerst zicht te krijgen op de situatie, helpt hij de senior allerhande praktische en administratieve obstakels te overwinnen en vervolgens schakelt hij, indien verdere hulp nodig blijkt, via een zorgoverleg een aantal partners (Centrum Algemeen Welzijn, OCMW, huisarts, mutualiteit, familie, bewindvoerder, thuisverpleging …) in om een sociaal vangnet te bouwen rond de zorgbehoevende. Zo kan de senior nog zo lang mogelijk thuis blijven wonen, mits een goede zorgomkadering. In enkele gevallen rest enkel de mogelijkheid tot opname in een woonzorgcentrum.

Buiten deze maatschappelijke pijler voert de senioreninspecteur ook nog de duidelijk omlijnde politionele tussenkomsten uit zoals burenbemiddeling, hercontactnames na intrafamiliaal geweld, voorstellen aan het parket tot het intrekken van rijbewijzen, vaststellingen van diefstallen in woonzorgcentra…. Daarnaast heeft hij ook een adviserende rol in de seniorenraad van de stad Leuven, geeft hij voordrachten over veiligheid aan seniorenverenigingen en houdt hij maandelijks een aantal vaste contactmomenten in het merendeel van de woonzorgcentra en de zes dienstencentra van Leuven. De senioreninspecteur voedt tenslotte ook de eigen Facebookpagina, waarop elke maand één senior een plaats krijgt, evenals op de website van de politie.

Even nader kennismaken

Eerste inspecteur Jean-Louis De Graef (56), roepnaam Jean-Lou, woont in Schaffen bij Diest, samen met zijn vrouw. Samen hebben ze twee volwassen kinderen. Hij lacht graag, vertelt gepassioneerd over zijn hobby’s (basketbal en oldtimers) en over zijn werk bij de politie. Jean-Lou komt over van de PZ Limburg Regio Hoofdstad waar hij werkzaam was als wijkinspecteur van Herk-de-Stad. Hij was eveneens scholeninspecteur voor de lagere en middelbare school.
‘Maar nu ik zelf wat ouder word, maak ik graag de overstap van de scholieren naar de senioren’, grapt Jean-Lou. ‘Ik ben er zeker van dat Patricia en ik heel goed gaan samenwerken en ik kijk ook uit naar de samenwerking met de externe partners. Sowieso vind ik samenwerken erg belangrijk, dat komt zowel het korps als alle Leuvense burgers ten goede. Ik ga dus meer dan mijn best doen voor alle senioren en om een goede collega te zijn.’

De ziekenhuisinspecteur

Het werkterrein van de ziekenhuisinspecteur omvat het Heilig Hartziekenhuis, de campus Sint-Rafaël, de campus Sint-Pieter en het Universitair Ziekenhuis Gasthuisberg. Met dagelijks duizenden patiënten en bezoekers, 1.995 bedden en meer dan 9.600 werknemers is UZ Gasthuisberg één van de grootste ziekenhuizen van het land, een dorp in de stad. Het belang van de site is met de uitbouw van de Health Sciences campus enkel nog toegenomen. Voldoende uitdaging dus.

De ziekenhuisinspecteur is de contactpersoon voor patiënten, bezoekers, verplegend personeel, dokters, directie en veiligheidsmedewerkers. Een goede vertrouwensrelatie tussen de verschillende partners is essentieel. In het UZ Gasthuisberg beschikt de ziekenhuisinspecteur over een eigen kantoortje, dat onder meer voor verhoren of vertrouwelijke gesprekken kan gebruikt worden. Het is belangrijk dat beide ziekenhuisinspecteurs zoveel mogelijk aanwezig zijn in de ziekenhuizen en dat ze aanspreekbaar zijn.

De ziekenhuisinspecteur werkt ook mee aan preventiecampagnes die uitgaan van de ziekenhuizen, bijvoorbeeld om diefstallen uit patiëntenkamers te voorkomen. Ze hangen affiches op, verdelen folders en spreken bezoekers, patiënten en personeelsleden persoonlijk aan om hen attent te maken op risicogedrag. Daarnaast zijn Els en Bart lid van verschillende werkgroepen waar met alle partners heel uiteenlopende thema’s besproken worden zoals verkeer, wegenwerken, veiligheid op en rond de parkings, agressie in ziekenhuizen,….

De ziekenhuisinspecteur moet bovenal diplomatisch te werk gaan; de lijn tussen beroepsgeheim en medisch geheim is immers nog steeds zeer dun. Door de jaren heen werden er duidelijke afspraken gemaakt met betrekking tot de informatie-uitwisseling en interne werking, maar de samenwerking loopt erg vlot.

Even nader kennismaken

Eerste hoofdinspecteur Bart De Jaeghere (53) woont in Herent. Hij heeft een zoon van 24 jaar, een vriendin en een 12-jarige plusdochter. Hij houdt van koken en staat vaak met plezier in zijn keuken waar hij probeert allerlei lekkers op de borden van zijn gezin te toveren.
Hij is een niet spelend lid van basketbalclub Olicsa Antwerpen, waar de dochter speelt en hij nagenoeg elk weekend aan de wedstrijdtafel zit. Bart is een muziekliefhebber. ‘Ik pik regelmatig een optreden mee. Ik hou van vele soorten muziek, met een voorkeur voor blues.’
Bart begon zijn carrière als onderofficier bij het leger. Hij was militair tot 1990. Daarna werkte hij drie jaar als cartograaf, waarna hij in 1993 de overstap maakte naar de politie. Eerst werkte hij bij de gemeentepolitie Zaventem, vanaf 1996 bij PZ HerKo (Herent-Kortenberg). Hij reed jarenlang interventies, daarna werd hij wijkinspecteur. Vanaf 2005 werd Bart hoofdinspecteur op interventie en vanaf 2014 coördinator Jeugd & Gezin en slachtofferbejegening. Hij was ook contactpersoon voor de jeugdinstellingen, de psychiatrische instelling en de scholen, referentieambtenaar voor intrafamiliaal geweld (IFG) en haat- en discriminatiemisdrijven en hij deed de opvolging van de verdwijningen.
‘Ik was een beetje uitgekeken op de vaak onoplosbare problemen en op zoek naar een nieuwe uitdaging’, aldus Bart. ‘Wat mij vooral aantrekt in de job van ziekenhuisinspecteur zijn de zeer verscheiden sociale contacten en omdat je wordt uitgedaagd om niet altijd samenvallende belangen van alle betrokkenen zo goed mogelijk te verenigen. Ik hoop in de toekomst, samen met mijn collega Els, op zo veel mogelijk vlakken een blijvende samenwerking te kunnen uittekenen tussen de verschillende partners, met name de collega’s, de ziekenhuizen en hun medewerkers en de patiënten, met respect voor ieders beperkingen en eigenheid.’

Over de auteur

Ann Peeters

Ann Peeters