LEUVEN: Interviewauteur Vera Van Renterghem

Ze werd geboren in Brugge, maar woont samen met haar gezin al jaren in Oud-Heverlee. Daar schudde ze een indrukwekkend aantal puike jeugdboeken uit haar pen. Zo ook het onlangs verschenen ‘Vrijdag is de hel minder heet’ dat het meeslepende verhaal van Sajid en Thara vertelt, balancerend op de grens tussen twee culturen. Net voor ze aan haar welverdiende zomervakantie zou beginnen, strikten we haar voor een interview.

Tekst: Ana Andries/Foto: Uitgeverij Clavis

In feite ben je afkomstig uit Brugge, maar je woont al jaren in Oud-Heverlee. Hoe ben je hier terechtgekomen?

“Het was de liefde voor mijn man Jan die me naar Leuven bracht en me ook hier houdt. Het is zalig om ondertussen een thuisgevoel te hebben én in Brugge én in Leuven. Ik lijk wel altijd een beetje op vakantie, een beetje zoekend, een beetje ongebonden. Het avonturiersbloed in verkleinwoord.”

Je wilde archeologe worden, maar uiteindelijk ging je geschiedenis studeren.

“Dat was voor mij een voortzetting van mijn dromerijen. Als kind fantaseerde ik steeds dat ik ontdekkingsreiziger of avonturier zou worden. Na mijn studies geschiedenis ben ik eerst wetenschappelijk medewerker geweest bij de Universiteit Gent. Er kwamen wetenschappelijke publicaties van, mijn eerste oefeningen in schrijven. Maar ik moest serieus blijven, de fantasie die automatisch naar boven kwam bij het bestuderen van geschiedkundige gebeurtenissen moest ik met alle geweld onderdrukken. Nadien wilde ik de wereld toch wat ruimer bekijken en heb ik me vooral beziggehouden met Europese samenwerkingsprogramma’s op het vlak van onderwijs en vorming. Zalig was dat, via de Vlaamse Gemeenschap te mogen werken in internationale fora als de Europese Unie, de OESO, de Raad van Europa, de Unesco. Maar toen werd mijn gezin steeds groter (drie zonen, n.v.d.r) en drong de keuze zich op om minder uithuizig te zijn. Geen moeilijke beslissing, want de jongens zijn mijn grootste geschenk. Nu heb ik een minder uitdagende job die vooral bestaat uit administratieve taken. Dat is al bij al nog niet zo slecht om mijn chaotische geest in toom te houden en ik compenseer met het schrijven van jeugdboeken.”

Je kinderen spelen duidelijk een belangrijke rol in je leven. Inspireren ze je bij het schrijven?

“De jongens lezen mijn manuscripten en geven commentaar en ik geef hun er geen extra zakgeld voor. Ze inspireren me zeker en vast in het schrijven: ze komen naar huis met verhalen, ze geloven ontroerend mooi in vriendschap en liefde en leren me wat de nieuwe generatie denkt en wil. Enorm veel leer ik van hen maar zij ook een beetje van mij, hoop ik. Vaak zegt men dat jezelf kennen zeer moeilijk is, dat je jezelf leert kennen door de ogen van wie naar je kijkt. Bij kinderen is dit des te voelbaarder. Ze houden me eerlijk een spiegel voor. Wat ik dan als authentieke gevoelens over mezelf en de anderen ervaar, gebruik ik in de boeken. Het zoeken naar de waarheid is voor mij altijd een prioriteit geweest. Er zijn evenveel waarheden als mensen, dat heb ik ondertussen geleerd.”

Waarom ben je beginnen schrijven? En waarom koos je voor jeugdboeken?

“Verhalen verzinnen deed ik al toen ik nog heel klein was. Thuis, met mijn twee broers en twee zussen, speelden we vaak toneelstukjes die we helemaal zelf verzonnen. Ik speelde vaak de slechterik… Veel lezen, veel eigen fantasie en dromen, dat heeft van mij een verhalenverteller gemaakt. Als kind wilde ik het liefst de wereld verbeteren, als een soort spiderwoman. Uiteindelijk leek het toch niet zo gemakkelijk. Behalve in boeken: daar kun je wel zelf een wereld maken en de touwtjes in handen hebben. Dus besloot ik ze maar te schrijven. Het eerste boek, ‘Giftig!’, is gebaseerd op een waar verhaal. Ik wilde de stem van het meisje zijn dat mishandeld werd door haar moeder die leed aan het syndroom Münchhausen by Proxy. Het liefst schrijf ik voor jongeren omdat de thema’s die hen bezighouden de meest essentiële zijn. Liefde, vriendschap, zoeken naar je eigen identiteit, je eigen grenzen en die van anderen aftasten… het is iets waar elke jongere mee bezig is en dat uiteindelijk ook in het volwassen leven het allerbelangrijkste is, alhoewel dat bij volwassenen al aan authenticiteit verliest omdat basisgedachten vaak overwoekerd worden door de minder fraaie kantjes van het leven. Een boek schrijven dat langer leeft dan het aantal bladzijden, dat is mijn doel. En ondertussen is er ook een gedichtencyclus die eerder op een volwassen publiek gericht is verschenen in het literair tijdschrift Gierik. Maar voor jongeren blijf ik schrijven. Telkens ik klaar ben met een boek, wil ik al een volgende en met het vaste voornemen om het nog beter te doen.”

Heb je literaire voorbeelden?

“Niet echt. Ik hou van de schrijfstijl van verschillende auteurs. Roald Dahl was mijn favoriet als jong meisje en als voorleesverhaal voor mijn kinderen. Ook Annie M.G. Schmidt hoort in dat rijtje. Markus Zusak, Bart Moeyaert, Joke van Leeuwen, Toon Tellegen,… er zijn massaal veel auteurs waar ik bewondering voor heb. Maar nooit is het in me opgekomen om dezelfde schrijfstijl uit te proberen, schrijven is daarvoor te veel gebonden aan jezelf, aan je eigen denken, aan je eigen ontroering. Ik lees overigens vaak non-fictie om meer te weten te komen. Ik wil tot aan mijn 100 jaar bijleren. Zowel over gentechnologie als over de geschiedenis van de aardappel of de filosofische bedenkingen van de neanderthaler en de klimaatverandering enzovoort.”

Was het in feite moeilijk je eerste boek gepubliceerd te krijgen?

“Neen. Het eerste is verschenen bij uitgeverij Manteau, maar ook Clavis was geïnteresseerd. Het gevolg is dat ik afwisselend bij de twee uitgeverijen uitgeef. Een goede relatie met de uitgeverij is zeer belangrijk.”

Waarover gaat je laatste boek precies?

“Het boek ‘Vrijdag is de hel minder heet’ is een boek (13+) over je evenwicht vinden in een multiculturele wereld. Over opkomen voor jezelf. Er wordt me vaak gevraagd waarom ik deze keer over moslimjongeren heb geschreven. Mijn antwoord is dan: ‘Waarom niet?’. We leven in een multiculturele wereld en voor mij is het evident dat elkeen een hoofdpersonage kan zijn, ongeacht de kleur, de cultuur, de religie, de achtergrond. Het is geen boek geworden over religie, maar over mensen. En dat zijn we tenslotte allemaal.”

Welke ambities koester je verder nog voor de nabije toekomst?

“Ik zit momenteel in het laatste (vierde) jaar van de Schrijversacademie in Antwerpen. Volgend jaar kan ik iets helemaal anders doen. Ik dacht aan Russisch leren of weer gaan jazzdansen of nog een van de honderd dingen die op mijn verlanglijstje staan. En veel bij mijn gezin zijn…ze zijn me veel te lief.”

Win een boekenpakket van Clavis

Boekenwurmen opgelet! Op de Facebook-pagina van Vera loopt momenteel een leuke wedstrijd. Neem een originele foto van/met/over het boek ‘VRIJDAG IS DE HEL MINDER HEET’ en stuur je foto naar fotowedstrijdbib@gmail.com. Je maakt kans een boekenpakket van Clavis te winnen!

Over de auteur

Leuven Actueel

Leuven Actueel