LEUVEN: INTERVIEW Omer Hoylaerts“Terug naar de Filipijnen”

Leuvenaar Omer Hoylaerts moest noodgedwongen vluchten uit de Filipijnen na de verwoestende doortocht van tyfoon Haiyan die het dorp waar hij woonde grotendeels van de kaart veegde. Ook het huis van Omer en zijn echtgenote liep zware schade op. Zopas keerde Omer voor het eerst terug naar het rampgebied. “Er is nog veel werk voor de boeg”, aldus Omer. “Een definitieve terugkeer naar de Filipijnen? Als OHL zou degraderen en dat is ondertussen –helaas- gebeurd.”

Tekst: Bart Mertens/Foto’s: Joël Hoylaerts

Omer, na zes maanden keerde je voor het eerst terug naar de Filipijnen. Hoe was je eerste indruk?

Omer Hoylaerts: “Wat me meteen opviel in de luchthaven van Tacloban was dat er nog niet veel hersteld is. Zo werkt de draaiband voor de bagage nog steeds niet, maar ze zetten er wel de valiezen op. Raar zicht, een beetje lachwekkend zelfs, maar eigenlijk is het een teken aan de wand voor de schrijnende toestand die er nog steeds is in de Filipijnen.”

Er is met andere woorden nog niet veel gebeurd voor de heropbouw?

“Op het eerste zicht niet maar een tweede blik gaf me meer hoop voor de toekomst. Pas op, 75 % van de beschadigde huizen zit nog steeds met een kapot dak, zeker langs de kleine wegen. De hoofdwegen zijn wel in orde ondertussen. Ze zijn nog steeds bezig met opruimen. En spijtig genoeg vinden ze nog elke week lijken onder het puin. De schade aan de natuur is ook enorm en dat heeft economische gevolgen. De oogst van kokosnoten is er niet meer bij voor de eerste tien jaar. Heel wat mensen leefden daarvan maar gelukkig kunnen ze nog planken zagen van de beschadigde bomen.”

Houdt de bevolking zich sterk in die moeilijke omstandigheden?

“Het leven hervat zich en de mensen beginnen opnieuw iets op te bouwen. Filipijnen zijn harde werkers als het moet en het moet natuurlijk. Maar er is nog heel veel werk…Het was wel bizar om vast te stellen dat ze eerst de arena voor de hanengevechten hebben hersteld terwijl het slachthuis even verderop nog steeds in puin ligt. Prioriteiten stellen zeker…”

Is er nog steeds buitenlandse hulp aanwezig?

“De buitenlandse hulp kwam na de doortocht van Hayan sneller op gang dan de binnenlandse acties. Dat heeft met politiek te maken. De Filipijnse overheid schoot veel te laat in gang. Momenteel is er nog steeds buitenlandse hulp. Zuid-Korea is met 600 mensen en zware machines aanwezig. Het Rode Kruis en Oxfam verrichten ook veel werk. Zo werden er overlevingspakketten uitgedeeld aan de getroffen families. We mogen onze ogen niet sluiten voor het vele werk dat er nog steeds is in de zwaar getroffen gebieden. Ik heb dat ook niet gedaan.”

Dankzij acties in de Leuvense horeca kon je onder meer de kerk steunen in je dorp. Ben je als een held ontvangen bij je terugkeer?

“Ze waren heel blij met de steun die ik dankzij de mensen van de Oude Markt in Leuven kon verzamelen. Eerlijk gezegd, ik was ontgoocheld over het ingezamelde bedrag. 1.675 euro is niet bepaald veel. Als de mensen allemaal zelf een pintje minder hadden gedronken dan hadden we veel meer kunnen inzamelen, maar goed. Toch hebben we voor een deel het nieuwe dak van de kerk kunnen steunen en ook de school kreeg geld voor broodnodige werkzaamheden. We hebben de armste kinderen ook regenvestjes, slippers, paraplu’s en voedselhulp kunnen geven. Ik heb er persoonlijk op toegezien dat elke eurocent goed werd besteed. De mensen waren zeer dankbaar, de school in het bijzonder.”

Hoe is je eigen huis er ondertussen aan toe?

“Na Hayan was er veel schade aan het huis. Met enige moeite kon ik samen met mijn gezin terugkeren naar België. Op dat moment wou ik nooit meer terugkeren naar de Filipijnen. Als je de dood in de ogen hebt gekeken dan hoeft het even niet meer. Toch heb ik ondertussen het zwaar beschadigde dak van ons huis laten wegnemen. Ze gaan er een betonnen plaat opleggen. Op die manier kan je die ruimte gebruiken als terras.”

Moeten we hieruit verstaan dat je dan toch terugkeert naar de Filipijnen?

“Ik heb altijd tegen mezelf gezegd: als OHL degradeert naar tweede klasse dan keer ik terug naar San Roque. Ondertussen is die degradatie –helaas- een feit. Ik heb mijn lot dus een beetje laten afhangen van OHL. Enfin, het speelde toch mee. Eigenlijk zit mijn gezin nu op een kruispunt: ofwel keren we nooit meer terug ofwel doen we het nu want mijn zoontje zit al in het eerste studiejaar. Aangezien OHL is gezakt, is een terugkeer nu aan de orde.”

Over de auteur

Leuven Actueel

Leuven Actueel