LEUVEN: COLUMNLang leve het verliezerssocialisme

Welkom in de wondere wereld van het verliezerssocialisme. De Nederlandse columnist Rutger Bregman omschrijft die opmerkelijke term als volgt: een eeuwig terugkerend fenomeen dat zich vooral voordoet bij linkse en progressieve partijen met als slagzin ‘jongens, doe dat nu niet’. Bregman verwijst natuurlijk naar de socialist die met zijn rug tegen de muur staat en met lede ogen toekijkt hoe de rechtse partijen oprukken in het politieke landschap.

De verliezerssocialist ziet de verworvenheden smelten als sneeuw voor de zon en roept zo luid mogelijk dat het gevoerde beleid niet eerlijk is voor de gewone man. De verliezerssocialist werpt zich op als redder van de natie, maar Bregman stelt terecht dat de verliezerssocialist op het einde van de rit gewoon mee op de kar van de zogenaamde vijand springt om te redden wat er nog te redden valt. Ze stellen zich tevreden met een kleine overwinning maar verliezen keer op keer de veldslag. En zo sneuvel je helaas op het politieke slagveld, verkiezing na verkiezing.

Ook in ons land loopt de ooit zo sterke socialistische partij vol met verliezerssocialisten. En terwijl ze zo hard probeerden om de handschoen op te nemen voor alle wanhopigen der aarde om het even overdreven te stellen, merkten ze niet eens dat hun eigen achterban –de gewone man dus- de vlucht heeft genomen, niet zelden naar het groene kamp. Kunnen we de socialisten een gebrek realiteitszin verwijten? Misschien toch wel een heel klein beetje. Een gebrek aan een politieke smoel? Wellicht wel. Een gebrek aan durf en lef voor echte vernieuwing? Zeker wel. De socialisten werden in snelheid gepakt door de ‘kracht van verandering’ van N-VA. Dat verhaal kon blijkbaar heel wat meer Vlamingen overtuigen. Voor de socialisten zit er niets anders op dan een nieuw verhaal te schrijven, eentje met overtuigende hoofdstukken deze keer. De vraag is natuurlijk wie dat verhaaltje zal schrijven en misschien nog meer wie het zal voorlezen…Als het aan de Leuvense sp.a-afdeling ligt, is dat Bruno Tobback die zich tegen alle verwachtingen in opnieuw kandidaat stelt als voorzitter van de partij. Maar zelfs in de rode stad Leuven is lang niet elke socialist overtuigd van de ‘kracht van Bruno’. Over de Leuvense straten denderen al eens de woorden ‘politieke zelfmoord’…

Zal Bruno zich opwerpen als verliezerssocialist bij excellentie of kan hij de achterban overtuigen van zijn eigen geloof dat hij sp.a alsnog uit het electorale dal kan tillen? De vraag die je je kan stellen is of Bruno Tobback zelf echt gelooft in dat laatste scenario. Als dat werkelijk zo is dan rest er ons niets meer dan Bruno Tobback alle succes te wensen met zijn ‘kracht van echte vernieuwing’. In het andere geval kan hij maar beter de eer en het genoegen laten aan tegenkandidaat John Crombez.

Bart Mertens

Over de auteur

Leuven Actueel

Leuven Actueel