LEUVEN: ALS DE VOS DE PASSIE PREEKTOmilh me ya

Mag ik hopen dat we de volgende vier jaar verlost blijven van het pompeuze gedoe rond Wereldoorlog I met al dat militaire tromgeroffel en trompetgeschal? Laat de Westhoek maar verder van gesneuvelden een toeristische troef maken, laat Studio 100 er zelfs een spektakelmusical omheen bouwen. Er zal wel altijd iemand in slagen om geld te kloppen uit menselijke misère, zoals dat in elke oorlog het geval is. En als we in 2018 het einde van WO I herdenken, mag dat dan opnieuw met ‘The Sack of Louvain’ van Piet Swerts? Waarvoor nu reeds mijn dank.

Later dit jaar volgt nog een herdenking waar ik wél met veel ongeduld en een vrolijker gevoel naar uitkijk. De onvolprezen Fundaciòn Patagonista bestaat dit jaar namelijk 25 jaar en dat zullen we geweten hebben. Even terug in de tijd. Een kwart eeuw geleden besloten radiomaker Dree Peremans en de diep betreurde muzikant Dirk Van Esbroeck (1946-2007) zich niet langer op te sluiten in hun eigen fantasiewereld en ze deden anderen daarvan kond in het toenmalige Radio 1-programma ‘Het einde van de wereld’. Beide heerschappen waren zwaar onder de indruk van het leerzame werk van William Henry Hudson (1841-1922) die ettelijke lezenswaardige pagina’s over Patagonië had geschreven. Zonder er zelf ooit een poot te hebben gezet, betekende die eindeloos kale vlakte voor Dree en Dirk hét sprekende symbool van vrijheid in denken en doen. Al gauw vonden ze een schare lichtjes anarchistisch ingestelde volgelingen die de wereld wilden bewijzen dat je niet absoluut zwaar gestoord hoeft te zijn om dit ondermaanse tranendal met een glimlach te overleven; dat je niet hoogbegaafd hoeft te zijn om intelligent en fijnzinnig met humor om te springen; dat je de saaiheid van dit bestaan aangenaam kunt verdrijven met spitante woorden, leuke beelden en dromerige muziek. Immers, de ernst van dit leven is de beste grap op deze planeet, aldus Dree Peremans.

In die dagen betekende Ushuaia – hét meest spreekwoordelijke hol van Pluto – voor mij niets meer dan een boeiend reisprogramma op de Franse televisie en de eindbestemming van Paul Theroux in diens boek ‘The Old Patagonian Express’. Zelf was ik destijds ook op zoek naar mijn eigen mentale Ushuaia in de oerwouden van Indonesië maar tijdens nachtelijke gesprekken met Dree en Dirk kon je dat ook op een minder inspannende manier vinden. Minder reiskilometers, minder zweterig, en vooral zonder muskieten, zonder modder. De orang-oetan, Sumatraanse tijger en Mentawai makaak ruimden in de geest plaats voor de pampahaas, pinguin en spuitende potvis; de gamelan voor de ukelele.

Wat me in de Fundaciòn helemaal heeft omver geblazen, is de wapenspreuk ‘Omilh me ya’, bij de Yahgan-indianen uit Patagonië een vaste uitdrukking die letterlijk vertaald zoveel wilt zeggen als ‘voldaan ben ik’. Als je erfgenamen dàt boven je overlijdensbericht kunnen plaatsen en/of in je grafsteen laten beitelen, heb je ondanks alles de juiste keuzes in het leven gemaakt. En zo rolt een mens binnen bij een club die geen vereniging is en waarvan je geen lid kunt worden. Een club zonder bestuur, zonder reglementen noch hiërarchische structuren maar wel met een eigen vlag, een eigen hymne, een eigen kunstcollectie, een eigen liedboek en zelfs eigen postzegels. Kwestie van zichzelf niet helemaal au sérieux te nemen, nietwaar.

Om dit zilveren jubileum dik in de verf te zetten, trommelde medestichter en voorzitter-voor-het-leven Dree Peremans beeldende kunstenaars, toneelmakers, muzikanten en tekstschrijvers uit zijn achterhoede op, en voilà daar is het eindproduct: Patagonië, die Opera... “Voor minder doen we het niet,” knort Dree Peremans. En gelijk heeft hij natuurlijk want in zijn zog vertoeft een zwerm rasmuzikanten die de Patagonische principes erg genegen zijn: Guido Vanhellemont, Frans Ieven, Hans Mortelmans, Jan De Smet, Christel Borghlevens, Bert Van Laethem, Marc Hauman, Hilde Frateur, Wannes en Dree jr. Peremans… om Luc Tegenbos en Peter Van Eyck (Ukulogisch Museum) niet te vergeten.

Al dit moois krijgen u en ik op 20 december te aanschouwen in de stadsschouwburg van Leuven. Bestel tijdig uw kaarten zodat u en ik op het einde van die avond een welgemeend ‘Omilh me ya!’ kunnen uitstoten.

Guy Missotten

Over de auteur

Leuven Actueel

Leuven Actueel