LEUVEN: ALS DE VOS DE PASSIE PREEKTDe naakte aap in zijn blootje

Onze burgemeester is iemand van honderdduizend rake oneliners en gevleugelde uitspraken. Eéntje daarvan zal ik blijven onthouden, namelijk: “Je kunt de mensen niet gelukkig maken tegen hun goesting.” Daar staat dan weer tegenover dat je de mensen – en met veel minder moeite – wél heel ongelukkig kunt maken tegen hun goesting.

 

Dat was de laatste zondag van augustus ook weer het geval met die autoloze stad. Heel wat mensen die met de wagen de stad in of uit wilden, botsten tegen een muur van nadarafsluitingen en een onverbiddelijk ‘halt’ en ‘demi-tour’. Aan de andere kant van de barrière mocht wel de ene auto na de andere over de ringweg knallen. Dan zou je toch wel de vraag kunnen stellen of dit initiatief ook nog zinvol bleek, of het veel heeft bijgedragen tot minder luchtvervuiling en een blijvende invloed kon hebben op de klimaatneutraliteit. Reeds overtuigden zullen uiteraard volenthousiast ja knikken maar bij veel meer anderen heerste alleen een gevoel van wrevel. Op sociale media werd het woord ‘eco-fascisme’ zelfs niet geschuwd, wat ook alweer een heel eind over de rand getild is.

Voor mij mag het allemaal wel want verdorie ook ik leef graag in een gezonde omgeving. Meer zelfs, op onbewaakte ogenblikken durf ik me al eens als ecologist op te smijten. Helaas valt te vrezen dat al deze mooie intenties geen week later alweer in oeverloze blabla en een uitzichtloze droomfase zullen verzanden. Dromen mag en moet, en uiteraard moet je er ergens aan beginnen. Immers, woorden wekken, voorbeelden strekken. Misschien moet het discussieforum van Camping Zero Emissie op de Vismarkt – trouwens, waarom maken we daar geen permanente camping van? – zich bij een volgende gelegenheid toch ook even moeten bevragen over de aard van het beestje en hoe mensen in elkaar zitten. Deze stad levert al meer dan twintig jaar zware inspanningen als het op sorteren aankomt. Leuven zit op dat vlak bij de besten van de klas. En toch… ga maar eens kijken bij de glascontainers of aan de afvalbakjes in de straten. Je struikelt er over plompweg achtergelaten vuilniszakken en kartonnen dozen.  Om over het sluikstorten in onze groene zones maar niet te spreken. Elk jaar ettelijke vrachtschepen vol. Ofwel schort er wat aan het principe ‘de-vervuiler-betaalt’ of –en dat is zowel oorzaak als gevolg daarvan – aan onze algemene opvatting van je-m’en-foutisme. Desmond Morris schreef in zijn boek ‘De Naakte Aap’ dat de mens het enige zoogdier is dat zijn eigen nest bevuilt. Ik zal hem daarin niet tegenspreken. Helaas, als dat zoogdier, genaamd mens, niet eens in staat blijkt om het eigen nest propertjes te houden, moet je dat beestje zeker en vast nog meer ingewikkelde materie als klimaatneutraliteit in de strot te rammen. Je kunt een mens immers niet gelukkig maken tegen zijn goesting, weet je nog. En wel helemaal niet slimmer.

Wat me de voorbije weken vooral geërgerd heeft is de onverklaarbare kuddegeest van de menselijke soort, tot tegen het gênante af. De hype rond de Ice Bucket Challenge, ooit begonnen om de verschrikkelijke spierziekte ALS onder de algemene aandacht te brengen, mondde al snel uit in collectieve ijdelheid. Je kon op de sociale media nog nauwelijks terecht of er stond wel een of andere pipo een emmertje water over zich heen te kieperen. Dat moest dan ook nog eens in beeld en klank vereeuwigd en aan de wereld verkondigd worden. Wie dat niet leuk vond, daar niet zat op te wachten of het voorbeeld niet spontaan opvolgde, gaf in feite openlijk toe niet minder dan een asociale zak te zijn. Helaas lieten die mensen allemaal na om er ook nog een kopietje bij te plaatsen van het overschrijvingsformulier waarmee ze de ALS Liga royaal doneerden. Een beetje met water morsen ligt ons Belgen wel, maar geld storten… ho maar. Resultaat voor heel het land: een schamele 123.000 euro, terwijl men in Nederland vlotjes over het miljoen ging.

Ondergetekende aso laat zich door niemand uitdagen om tegen zijn eigen goesting een onverwarmde douche te nemen, en al zeker niet in aanwezigheid van een camera of smartphone. En om humanitaire doelstellingen te ondersteunen, heb je geen Facebook of Twitter nodig. Met de dalende temperaturen van de nakende herfst zal het fenomeen wel uit zichzelf doven, denk ik dan maar. Helaas zal dat niet het geval zijn met de menselijke domheid.

Guy Missotten

Over de auteur

Leuven Actueel

Leuven Actueel