LEUVEN: ALS DE VOS DE PASSIE PREEKT

RIP Marktrock

Augustus 2014, ik zal het niet snel vergeten. Niet alleen omdat er aan het volgende decennium van mijn bestaan een nieuwe voordeur werd geïnstalleerd maar vooral omdat ik deze maand augustus méér binnen heb moeten zitten dan alle voorbije maanden van het jaar bijeen. Als je pakweg een halve eeuw in het nachtelijke circuit hebt meegedraaid, krijg je pas op rijpere leeftijd de kans om de charmes en rustgevende geneugten van vertoeven in de buitenlucht te ontdekken en appreciëren. Als Frank en Sabine dan ook nog een beetje dwars gaan liggen, weigeren hun volledige medewerking te verlenen, is dat niet alleen erg sneu maar ook zwaar ontgoochelend. Helemaal tegen de stroom in zit je dan in stilte te wensen dat het maar weer snel tegen de winter aan loopt. Immers, in januari zat je ’s middags nog te barbecueën, in februari was het elke dag koffieklets aan je tafel, in maart kende je lang uitlopende aperitiefmomenten, in april lang uitlopende terrasmomenten tot een gat in de nacht, om in mei weer noodgedwongen naar het noorden rijden. In juni kon je nog optrekken aan de Giro en in juli aan de Tour met een wereldkampioenschap voetbal en Wimbledon tussendoor. Maar in augustus… niets. Of je moet al een fervent liefhebber van minder goede weer zijn.

Die vervroegde herfst heeft meer dan één nadelig gevolg. Het meest opvallende en meest storende aan dat mindere weer is dat iedereen dan voldoende tijd neemt om zich op de sociale media te storten. Zo kenden we een oplaaiende facebook- en krantendiscussie rond Marktrock. Nu ja, discussie is misschien een eufemistisch begrip voor de heen en weer vliegende verwijten tussen voor- en tegenstanders van de huidige formule. Het iets jongere publiek vindt het allemaal best aangenaam en bevredigend; zij die al iets langer meegaan, vinden er geen reet meer aan in vergelijking met wat Marktrock ooit geweest is. Middelpunt en stokebrand in heel de woordenvloed was mijn vriend en strijdmakker Luc P. voor wie elke gelegenheid goed is om van zich te laten horen, vooral als hij de woorden ‘citymarketing’, ‘bruisend’ en ‘internationale uitstraling’ in de mond kan nemen. Luc wees op de zwakte van het huidige concept en dat elke vergelijking met het vroegere Marktrock uit den boze is wegens reeds in 2007 overleden en begraven. Daarvoor werd hij door de ene de hemel in geprezen en moest voor de andere als pispaal en boksbal dienen. De toekomst wel uitwijzen wie van de twee fronten het gelijk aan zijn kant heeft.

Nu ben ik het niet altijd met mijn kameraad Luc eens maar in zijn betoog haalde hij wel twee heel sterke punten aan. Een: Marktrock was een product uit een bepaald tijdsgewricht en dat is over and out. Twee: waar zijn de jongeren die zich geroepen voelen om iets dergelijk uit de grond te stampen.

Voor wie het nog niet wist, is Marktrock ontstaan in een periode dat je tijdens de zomer in je blote gat heen en weer over Bondgenoten kon paraderen zonder dat iemand het zou gemerkt hebben. Een intussen uitgeweken stadsgenoot, en door Big Bill majestueus bezongen, maakte destijds meer dan eens de proef op de som met de pantalon en de onderbroek netjes opgevouwen over de onderarm. Nooit last mee gehad. Enkele creatieve geesten, waarvan er ondertussen al twee overleden zijn, staken de hoofden bijeen en dat resulteerde in 1982 in de oerversie van Marktrock, volgens mijn bescheiden mening nog altijd de allerbeste, want eerlijkste, editie die er geweest is. De twijfelaars en Ongelovige Thomassen van het eerste uur draaiden snel bij want er was aan dat festival blijkbaar iets te verdienen. Met dat eerste succes is het ook fout meteen gelopen. Wat animo en ambiance in de stad moest brengen, mondde uit in cijferfetisjisme, onstuitbare uitbreiding, nog meer groepen nog meer podia, afhankelijkheid van sponsors, boekdelen vol veiligheidsvoorschriften, zelfs rijkswachters te paard. Rond de millenniumwisseling was het adagium ‘the sky is the limit’ maar zoals een bepaalde wetmatigheid het wilt: alles gaat tenonder aan zijn eigen succes. Laat de doden in vrede rusten. Schrap de naam ‘Marktrock’ uit het zomeraanbod.

En jongelui van vandaag: niemand, en zeker Luc P. niet, houdt jullie tegen om iets gelijkaardigs te verzinnen en te organiseren. Helaas is dat iets moeilijker dan roepen in de woestijn en met een beschuldigend en boze vingertje naar voorgaande generaties te wijzen.

Guy Missotten

Over de auteur

Leuven Actueel

Leuven Actueel