Interview: fotograaf Jos Verhoogen "Persfotografie was eerste liefde”

Bart Mertens
1 jaar geleden
356 Views
door Bart Mertens

Jos VerhoogenJos Verhoogen (59) werkte in onze regio ruim 23 jaar als persfotograaf voor verschillende kranten. In 2004 kwam er een einde aan dat avontuur na aanhoudende besparingen in de mediasector maar elk einde is een nieuw begin. Verhoogen opende een fotostudio in Mechelen en legde zich nog meer toe op bevallingsfotografie. Zoals dat altijd gaat, wordt de volhouder beloond want Jos Verhoogen kreeg in 2016 liefst zes internationale prijzen in verschillende categorieën. Dat hadden ze bij de krant die hem destijds na jaren trouwe dienst bedankte voor bewezen diensten in de regio Leuven wellicht niet gedacht maar voor Verhoogen –en voor vele andere regiofotografen- zijn de prijzen het bewijs dat je als fotograaf wel degelijk een verschil kan maken. Leuven Actueel zocht Jos Verhoogen op voor een verhelderend gesprek over zijn passie.

 

Het afgelopen jaar was je een echt ‘prijzenbeest’ met liefst zes internationale bekroningen…Fier?

Jos Verhoogen: “Ja, het ging wel hard in 2016. In maart werd ik in Porto uitgeroepen tot Photographer of the Year in de categorie photjournalism/reportage. Dat leverde me de hoofdprijs- de Golden Camera- op. In dezelfde wedstrijd kreeg ik ook nog twee Merit Awards in de categorieën landscape en wildlife. Daarna volgde nog een bekroning in de Colour Awards in de categorie sport en een tweede plaats in de International Photography Awards in de categorie people. Een tweede plaats uit 15.000 inzendingen uit 103 landen is toch mooi. En alsof dat allemaal nog niet mooi genoeg was, won ik ook de zilveren medaille in de Black & White Spider Awards, opnieuw met bevallingsfotografie. In die wedstrijd kreeg ik eveneens twee nominaties voor stillevens. Ja, het was een topjaar.”

Hoe kwam je terecht bij bevallingsfotografie?

Reportage fotograaf Jos Verhoogen.  © Jos Verhoogen

Jos Verhoogen specialiseerde zich in bevallingsfotografie.
© Jos Verhoogen

“Ik introduceerde dat destijds als student fotografie aan Groep T in Leuven, ruim 34 jaar geleden ondertussen. Mijn allereerste reeks over een bevalling werd geweigerd door Groep T als afstudeerproject. Ik had eerst een reeks over treinen gemaakt maar een bevriend koppel was bereid om mij de geboorte van hun kindje te laten fotograferen. Ik liet de treinen voor wat ze waren en maakte dus een reeks over de bevalling in een ziekenhuis in Vilvoorde. Niet evident want de verpleegster/non stond als een keeper voor de spreekwoordelijke goal. Ze deed er alles aan om mij te beletten dat ik goede beelden kon maken. Dat lukte toch maar Groep T weigerde de foto’s wegens te intiem. Twee maanden later stelde de docent een reeks foto’s van naakte vrouwen in nogal expliciete houdingen tentoon. Ik heb natuurlijk van mijn oren gemaakt maar het mocht niet baten. Ach, uiteindelijk is het toch goed gekomen met mijn geboortefotografie.”

Voel je je als vreemde geen indringer tijdens zo’n intiem moment als een geboorte?

“Bevallingsfotografie is niet zo evident. Mijn ervaring als persfotograaf komt elke keer goed van pas want je moet snel reageren en kunnen werken onder wisselende lichtomstandigheden. Het is elke keer weer spannend. En het is inderdaad een kunst om de geboorte van een kind sereen in beeld te brengen. Ik denk dat ik in totaal al zo’n 300 geboortes heb gefotografeerd en elke keer opnieuw slaag ik erin om een soort vertrouwensband op te bouwen met het koppel dat ik in beeld breng tijdens een geboorte. Wederzijds respect is heel belangrijk want een geboorte is inderdaad een heel intiem moment in een mensenleven. Nogmaals, mijn ervaring als persfotograaf komt me goed van pas. Ook als persfotograaf moet je het vertrouwen krijgen van de mensen.”

Reportage fotograaf Jos Verhoogen (tekst Bart).  © Jos Verhoogen

Jos Verhoogen is ook wild van wildlife.
© Jos Verhoogen

Denk je nog vaak terug aan je tijd als fotograaf bij de kranten en magazines?

“Werken voor de kranten was enorm leuk. Je wist niet wat de dag zou brengen. Soms kreeg ik leuke opdrachten, soms minder leuke. Maar het was altijd een verrassing. Ik zie die periode misschien wel als de plezantste van mijn carrière. Helaas was er weinig budget bij de kranten en eindigde dat verhaal in 2004. Daarna werkte ik nog voor magazines maar dat was toch anders dan werken voor een krant. Moest ik een aanbod krijgen om aan aanvaardbare tarieven terug voor de kranten te gaan werken dan zou ik wellicht geen seconde twijfelen. De kans is echter klein dat die kans zich zal voordoen. Steeds meer moeten journalisten –en dan vooral regiojournalisten- zelf hun foto’s maken. Dat is ergens wel jammer want een echte fotograaf kan toch vaak een meerwaarde betekenen voor de nieuwsgaring. Anderzijds kan ik me als fotograaf ook enorm uitleven in de dingen die ik nu doe. Ik mis de krant dus wel maar er komen altijd andere leuke dingen op je pad.”

Het voorzitterschap van de Nationale Vereniging van Beroepsfotografen bijvoorbeeld…

India Jos Verhoogen“Inderdaad. Als voorzitter probeer ik zoveel mogelijk om andere fotografen te inspireren om grenzen te verleggen. We gaan ook naar de fotografen toe met workshops. In de fotografie moet je dingen anders durven bekijken en dat probeer ik over te brengen op mijn collega’s in de stiel. Ik wil fotografen ook aanzetten om hun beelden in te sturen voor wedstrijden. Eigenlijk ben ik nog het meest trots op de Honorable Mention die ik kreeg in de Family of Man 2016. Er werden 504 beelden geselecteerd en samen met vijf andere fotografen ben ik de enige die twee geselecteerde beelden heeft. Edward Steicher maakte de permanente expo in 1955 in opdracht van het Museum of Modern Art (Moma) in New York. Die expo is sinds 2003 ook uitgeroepen tot Werelderfgoed door Unesco. Het was de bedoeling om een nieuwe tijdelijke expo te maken maar wellicht zal het bij een boek blijven. Toch is het een hele eer om met twee beelden over bevallingen deel te mogen uitmaken van dat internationale project.”

Meer info: www.verhoogen.be

Over de auteur

Bart Mertens

Bart Mertens