De Wolf van de Walstraat Door Kristof Debecker

Bart Mertens
4 maanden geleden
312 Views
door Bart Mertens

In zijn column ‘De Wolf van de Walstraat’ laat journalist Kristof Debecker zijn licht/duisternis schijnen over de wereld. Net zoals de militaire troepen zich destijds bewogen via de walstraten aan de binnenkant van stadsmuren en omwallingen sluipt de wolf in Kristof Debecker met zijn pen door onze maatschappij. Soms messcherp en onverbiddelijk maar altijd met overtuiging.

Als manager van de Leuvense muziekgroep Painted Wood organiseerde ik als 20-jarige knaap in 1997 een optreden met fuif in de Blauwe Kater in de Naamsestraat. Na afloop van de geslaagde avond had ik een forse bundel geldbiljetten in handen. De euforie duurde slechts een kwartier want uiteindelijk bleek dat ik nog 200 frank uit eigen zak moest bijpassen. Ondernemen in Vlaanderen, het leven zoals het is. Als slagerszoon was ik nochtans gewaarschuwd. “Als ie maar geen zelfstandige wordt”, had ik mijn ma soms luidop horen denken. Hoewel ik geen snars begreep van heel het gedoe had ik zelfs als kleine snotter al in de gaten dat er iets pervers en onrechtvaardig gaande was in het land der bakkers en beenhouwers. Zelfstandigen en ondernemers als melkkoeien van de maatschappij. Zes dagen op zeven van ’s ochtends tot ’s avonds werken en op je ene vrije dag rondhollen om alles opnieuw klaar te krijgen voor de rest van de week. Waanzin. Bovendien moest je meer dan de helft van je centen aan het land afgeven. Op een dag was er hoop. De politieke partij PVV (nu Open VLD) ging alles veranderen. Drie decennia later is alles nog bij het oude. De gemiddelde Vlaming mag dan nog steeds denken dat de doorsnee zelfstandige leeft als Balthasar Boma van FC De Kampioenen. De realiteit ligt jammer genoeg meestal dichter bij het leven van de radeloze en blutte Pico Coppens. In 2017 gingen er in België 10.831 bedrijven failliet. Mensen die hun huis en zelfrespect moesten verkopen, getekend voor het leven. Het doodgezwegen gevolg van de immense belastingdruk, van de graaizucht van onze overheid en van de onbekwaamheid van onze bestuurders die hun eigen rekening niet op orde krijgen. Ondertussen sturen ze wel inners en controleurs naar mensen die moeten leven van de verkoop van 100 gram hesp, 2 koffies, 2 witte broden of een wasmachine. Een medewerker van sociaal secretariaat Acerta verklapte me onlangs dat ondernemend Vlaanderen een heus slagveld is. Het aantal ondernemers in moeilijkheden is niet te overzien en de deurwaarders zijn aan het watertanden. En de overheid? Die mompelt wat over ecologisch ondernemen, over de wetgeving rond privacy van klanten en over hoe failliet gaan eigenlijk zo erg niet is. Zelf ga ik het niet meer organiseren maar een muziekfestival om de schrijnende situatie aan te klagen, lijkt me wel op zijn plaats. Misschien kunnen ze net als Painted Wood in 1997 afsluiten met een cover van Moby. “That’s when I reach for my revolver”.

Over de auteur

Bart Mertens

Bart Mertens