De Wolf van de Walstraat Door Kristof Debecker

Bart Mertens
3 maanden geleden
147 Views
door Bart Mertens

In zijn column ‘De Wolf van de Walstraat’ laat journalist Kristof Debecker zijn licht/duisternis schijnen over de wereld. Net zoals de militaire troepen zich destijds bewogen via de walstraten aan de binnenkant van stadsmuren en omwallingen sluipt de wolf in Kristof Debecker met zijn pen door onze maatschappij. Soms messcherp en onverbiddelijk maar altijd met overtuiging.

Je zal in deze barre tijden maar een boom wezen. Dan heb je al het geluk dat je voorouders de industriële revolutie en enkele grote oorlogen hebben overleefd en je ouders het tijdperk van de residentiële wijken en van de weekendongevallen hebben doorstaan. Blijkt dat net in de periode van politieke correctheid waarin jij opgroeit, het je vermeende bondgenoten zijn die je naar het leven staan. De overheid, de bosbeheerders en de natuurvrienden. Met de botte bijl vliegen ze er in. Nergens ben je nog veilig. Rond autosnelwegen, op- en afritten, in de dorpskernen van de randgemeenten, op de Leuvense vesten, in het Meerdaalwoud, Heverleebos en Lindenbos. Overal wordt er als gek gekapt. Fiere bomen met een geschiedenis, mooie bomenrijen en zelfs hele bossen gaan tegen de vlakte. Vooral de Amerikaanse eik, vogelkers en andere uitheemse soorten worden massaal opgespoord en geliquideerd. Ook de beuken hebben het verkorven bij de nazi’s van de natuur.

De motivatie van (lokale) overheden, bosbeheerders en natuurvrienden om zo driest te keer te gaan getuigt alvast van veel creativiteit. Het is ook illustratief voor hoe kortzichtig, enggeestig, opportunistisch en manipulatief de natuurbeschermers te werk gaan. “We gaan gewoon de boel wat opfrissen. De bomen waren ziek omdat de vorige burgemeester auto’s op de wortels liet parkeren. De bomen zijn een gevaar voor de weggebruikers die van de baan geraken, het zijn verstopplaatsen voor vluchtelingen, daklozen en struikrovers die het op de vrachtwagens gemunt hebben. Het bos is teveel ‘monocultuur’. De bomen zouden nog 200 jaar kunnen leven, maar zijn wel ziek. Ze verzuren de bodem. We hebben meer heide en open plekken voor de insecten nodig. Het bos wordt populairder, dus we hebben behoefte aan extra parking en wegen. Met het geld dat we verdienen met het hout kunnen we elders een bezoekerscentrum bouwen waarin we mensen uitleggen hoe mooi de natuur is”. Moet er nog hout zijn?

Alle redenen lijken goed om de kettingzaag boven te halen en vrijwel niemand maalt er nog om. Terwijl gewone mensen al een vergunning moeten aanvragen om een sierplant van de veranda naar de voorplaats te verhuizen, maken overheid en groene jongens er naar hartenlust en op grote schaal een kaalgekapt boeltje van. Van de belofte van twee decennia geleden dat er in Vlaanderen 10.000 hectare bomen bij ging komen blijft al lang geen spaander meer over. Nu regeert de kettingzaag en zien we dag na dag bomen en bossen verdwijnen. Of de echte oorzaak van de kapwoede nu ligt bij een gebrek aan visie, puur geldgewin, (vriendjes-)politiek, opportunisme, bezigheidstherapie of ecologisch fanatisme maakt uiteindelijk voor de bomen niet uit. Maar fijn is anders.(Kristof Debecker)

Over de auteur

Bart Mertens

Bart Mertens