De jeugd schopt ons een geweten…

Kirsten Bosmans
5 maanden geleden
door Kirsten Bosmans

Alsmaar meer jeugd op straat voor een beter klimaat… Het is een plezier om die rebellie te mogen aanschouwen. Ondertussen doen ook de Leuvense scholen massaal mee aan de klimaatbetogingen en wel in de eigen straten. Conclusie? De jeugd schopt de oudere generaties een geweten en het siert de jongeren dat ze beseffen dat ook hun leven anders zal zijn dan dat van hun voorgangers.

Anuna De Wever – 17 lentes jong – had wellicht nooit durven dromen dat haar actie voor een beter klimaat zou uitgroeien tot een nationaal fenomeen. Maak daar gerust een internationaal fenomeen van want ondertussen zijn ook de Nederlandse jongeren op de klimaatkar gesprongen en in Duitsland schijnt er ook één en ander te broeien. Uiteraard kon Leuven niet achterblijven nadat de klimaatmarsen alsmaar meer scholieren op straat kregen in Brussel. De meeste Leuvense schooldirecties zien er voorlopig geen graten in dat hun leerlingen het klaslokaal inruilen voor protestacties op de Leuvense straten. Wie weet hopen ze stiekem wel dat het legitieme protest daarna zal afnemen zodat de stoelen in de klas op donderdag weer bezet geraken. De directies zijn er zich immers van bewust dat er ook nog zoiets bestaat als leerplicht. Wat er ook van zal komen, als het aan Anuna De Wever ligt houdt het protest aan tot er effectief maatregelen worden genomen door de regering. Donderdag na donderdag, week na week, maand na maand… Met een regering in lopende zaken en verkiezingen op komst zou de vierdagenweek wel eens een feit kunnen zijn voor heel wat Vlaamse scholieren.

Het moet gezegd dat de jeugd zich bijzonder strijdbaar toont in de klimaatstrijd. Op de sociale media krijgen ze er weliswaar geregeld stevig van langs maar dit is niet zomaar een hype. Ze menen het en het siert de jeugd dat ze de oudere generaties een geweten wil schoppen. Het siert de jongeren ook dat ze beseffen dat er echt iets moet veranderen aan het klimaatbeleid en het siert de jeugd vooral dat ze beseffen dat ook hun eigen leven een metamorfose zal ondergaan. Hoewel ze niet meteen met concrete voorstellen komen – en dat is ook niet nodig – kan ondergetekende wel een aantal suggesties geven. Ten eerste kan men beginnen met de vervuilende industrie aan te pakken. Een stevige CO2-taks zal misschien leiden tot duurdere goederen maar elke strijd vraagt offers. Ten tweede: de belachelijk goedkope luchtvaart. Niet houdbaar. Niemand kan het blijven verdedigen dat een trein naar pakweg Parijs een kleine 200 euro kost terwijl een vliegtuig afklokt op een dikke 50 euro. Is de trein te duur? Neen, het vliegtuig is te goedkoop maar dat wil niet zeggen dat vliegen een privilege van de rijken mag worden. Mijn voorstel? Beperk het aantal airmiles per jaar dat je kan opnemen aan de normale prijs, bijvoorbeeld tot één vlucht heen en terug binnen Europa. Wie verder wil vliegen, kan airmiles opsparen en meenemen naar het volgende jaar. En wie toch meer wil vliegen, krijgt een stevige CO2-taks cadeau die geherinvesteerd kan worden in hernieuwbare energie. Verder moeten we ons ook eens bezinnen over de duizenden pakjes die we in het buitenland bestellen en over de winkelrekken die uitpuilen van de vele soorten vlees. Is al die overdaad nodig? Verre van. Koop lokaal en koop bewust. Dat kost misschien iets meer maar uw kleinkinderen danken u nu al. Of met andere woorden: ga van decadent genieten naar eenvoudig genieten!

Bart Mertens

Over de auteur

Kirsten Bosmans

Kirsten Bosmans