Column: Het spook van de graaipolitiek

Bart Mertens
1 jaar geleden
door Bart Mertens

Line De Witte van PVDA Leuven pleit voor een loonplafond voor politici. Ze doet dat naar aanleiding van het feit dat Louis Tobback (sp.a) een pensioen van 6.200 euro bruto krijgt bovenop zijn jaarloon van 123.000 euro als burgemeester. Nu zou de indruk kunnen ontstaan dat Tobback een toonbeeld van graaipolitiek is maar dat is niet het geval in deze kwestie.

“Alle traditionele partijen zijn in hetzelfde bedje ziek. Al acht maanden vragen wij dat er transparantie komt over de mandaten en de vergoedingen en er vallen steeds nieuwe lijken uit de kast”, aldus Line De Witte, voorzitter van PVDA in Leuven. “Politiek moet een engagement zijn. De PVDA wil dat er een plafond komt voor het totaal van alle private en publieke inkomens van een mandataris. Parlementsleden en burgemeesters zouden niet meer mogen verdienen dan tweemaal het mediaaninkomen. Tobback zit daar ver boven.”

Het klopt inderdaad dat Louis Tobback goed zijn brood verdient in de politiek. Maakt dat van de Leuvense burgemeester een zogenaamde graaier? Neen want het is perfect wettelijk dat Tobback bovenop zijn jaarloon van 123.000 euro als burgemeester een pensioen krijgt van 6.200 euro bruto. Louis Tobback heeft doorheen zijn lange carrière belastingen en sociale bijdragen betaald op zijn loon. En bijgevolg heeft Louis Tobback recht op een pensioen. Of dat pensioen zo hoog moet zijn, is een andere kwestie want de gemiddelde Belg moet het met heel wat minder stellen na een leven lang hard werken. “In tijden waarin wordt bespaard op kap van de gewone mensen is dit soort zelfverrijking echt ongepast”, stelt Line De Witte van PVDA.

Twee conclusies. Ten eerste stelt ondergetekende voor dat alle politici die kritiek hebben op de huidige regelgeving inzake vergoedingen en pensioenen zich verenigen en samen een wetsvoorstel indienen om een meer eerlijke regeling uit te werken. Dat wil zeggen dat die politici vijf minuten politieke moed moeten hebben om in hun eigen portefeuille te zitten. Ten tweede moeten we helaas vaststellen dat politieke vergoedingen en pensioenen opgejaagd wild zijn geworden anno 2017. Niet zelden proberen politieke partijen elkaar de spreekwoordelijke duvel aan te doen door politieke tegenstrevers te portretteren als graaiers. In sommige gevallen is dat correct maar in veel gevallen gaat het enkel om politiek gewin. Dat de media daar niet zelden als bloedhonden op springen doet vragen rijzen. Het mag geen heksenjacht worden om enkele kijkers of lezers extra binnen te halen. Als er werkelijk iets onbehoorlijk gebeurt dan moet de media de mensen daarover informeren. Niets meer, niets minder. Zowel de media als de politiek moet haar verantwoordelijkheid nemen. In beide stielen is engagement cruciaal maar in beide stielen kom je geen meter verder met onderbetaalde vrijwilligers. De kiezer/lezer/kijker zal uiteindelijk wel oordelen wat aanvaardbaar is en wat niet.

Over de auteur

Bart Mertens

Bart Mertens