COLUMN: Een tripje minder naar Parijs

Bart Mertens
3 maanden geleden
407 Views
door Bart Mertens

Laat ons het jaar eens eindigen met een rondje Theo-bashen. Dat moet het linkse establishment gedacht hebben terwijl het rechtse kamp als één man achter de bekritiseerde staatssecretaris voor Asiel en Migratie ging staan in wat we Soudangate zullen noemen. Exit Theo Francken? On verra bien, zeggen ze in het Frans.

Staatssecretaris Theo Francken (N-VA) kwam alweer in het oog van de storm terecht naar aanleiding van de Soedan-deal. Wat wist Francken en wat wist hij niet? Bij CD&V –de partij die de deal mee goedkeurde- insinueerde een verontwaardigde Wouter Beke dat Francken beter zou opstappen zonder het woord ‘ontslag’ in de mond te nemen. Beke wou even heiliger zijn dan zijn Paus maar zou beter het objectieve onderzoek afwachten. Ook het linkse spectrum speelde vlot op de man, schakelde zelfs de broers Luc en Jean-Pierre Dardenne (dat zijn filmmakers, nvdr) in en eisten het ontslag van Francken. Bij de militanten vergleed het al snel naar uitspraken zoals ‘Weg met de fascist Francken’ en ‘Geen nazi op migratie’. Eén van de weinige linkse stemmen die de rede wist te bewaren in het rondje Theo-bashen was Louis Tobback (sp.a). Oude krokodillen verliezen gelukkig zelden de weg in ruw water. De Leuvense burgemeester gruwelt er terecht van dat we mensen zouden terugsturen naar landen waar folterpraktijken worden toegepast. Maar hij ging niet voorbij aan het feit dat niet enkel Theo Francken maar de hele regering verantwoordelijk is als het slecht afloopt met teruggestuurde mensen. “Veel van wat Theo Francken doet zou ik ook doen. Je moet er geen zondebok van maken. Maar Francken geniet er teveel van…Asielzoekers terugsturen moet een corvee blijven”, aldus Louis Tobback.

Akkoord, Theo Francken moet dringend op communicatiecursus maar die man doet zijn job. Waarom slaagt links er niet in om de kiezer een concreet alternatief te bieden inzake migratiebeleid? Vaak komt men niet verder dan vage stellingen zoals ‘het is onze humane plicht om mensen in nood te helpen’ zonder er een politiek plan of engagement aan te koppelen. Partijen die een tegengewicht willen bieden aan het huidige migratiebeleid zouden er bijvoorbeeld voor kunnen pleiten dat ze niet langer bereid zijn om migranten terug te sturen naar landen waar foltering nog steeds een gangbare praktijk is. Ze moeten dan wel beseffen dat ze de deur openzetten voor mensen uit 141 landen. Ter info: er zijn 196 internationaal erkende staten inclusief Palestina, Vaticaanstad en Kosovo. Als we de halve wereld willen redden dan gaat dat geld kosten. En dan spreken we nog niet over de vele miljoenen economische migranten die elkaar verdringen om in Europa een menswaardig bestaan te zoeken. Eén ding is zeker: ze zullen op termijn de gouden kooi openbreken, desnoods met geweld. Niets doen, is dus geen optie. Is de Europeaan bereid om 3 % of zelfs meer van zijn jaarsalaris af te staan om mensen in nood een beter bestaan te bieden, hier of -beter nog- in hun eigen land? Over heel Europa gezien zou dat al snel 275 miljard euro opleveren. Een tripje minder naar Parijs ter waarde van 550 euro…Moet kunnen, toch? Of houdt u het stiekem toch liever bij de holle uitspraak op één of andere nieuwjaarsreceptie dat Theo Francken onze samenleving naar de ondergang zal leiden, om daarna trots een romantische foto van de Eiffeltoren te delen op Facebook? Het imago van tolerante kosmopolitische wereldburger, weet u wel…Kijk vandaag of morgen eens in de spiegel. Het antwoord zal u aanstaren.

Over de auteur

Bart Mertens

Bart Mertens