Column: De Wolf van de Walstraat door Kristof Debecker

Bart Mertens
2 maanden geleden
232 Views
door Bart Mertens

In zijn column ‘De Wolf van de Walstraat’ laat journalist Kristof Debecker zijn licht/duisternis schijnen over de wereld. Net zoals de militaire troepen zich destijds bewogen via de walstraten aan de binnenkant van stadsmuren en omwallingen sluipt de wolf in Kristof Debecker met zijn pen door onze maatschappij. Soms messcherp en onverbiddelijk maar altijd met overtuiging.

Louis Tobback heeft al meermaals laten weten dat hij geen ambitie heeft om zijn memoires te schrijven. Dat is ontzettend jammer. Niet omdat ik zo’n enorme fan ben van de burgemeester van Leuven. Wel omdat ik gepassioneerd ben door de waarheid. In tijden van een niet te stoppen tsunami van opinies op sociale media en van propagandistische storytelling in de mainstraim media lijken we elke kritische voeling met ons eigen recente verleden te zijn kwijtgespeeld.

Slachtoffer van een overload aan prikkels of van een besmettelijke vorm van amnesie? Feit is dat onze geliefde burgemeester ondertussen meer dan 50 jaar actief is als politicus en maar liefst een kwarteeuw deel uitmaakte van de absolute top van de (Belgische) Socialistische Partij. Jammer genoeg net die politieke partij die de voorbije decennia een ongezien palmares aan schandalen en duistere dossiers heeft verzameld. Moorden of zelfmoorden in heel verdachte omstandigheden, steekpenningen, fraude, belangenvermenging, vriendjespolitiek, afrekeningen, geld dat in de Leuvense stoof zou zijn verdwenen… De lijst is hallucinant uitgebreid en dan mag je er nog van uit gaan dat lang niet alles boven water is gekomen.

Heel wat partij-officieren en -soldaten hebben zich de voorbije decennia opgeofferd of zijn (soms letterlijk) gesneuveld. Eén figuur is steeds overeind gebleven: Louis Tobback. De Leuvenaar die ooit toegaf tijdens zijn beginjaren een absolute hardliner te zijn geweest, die ooit werd genoemd als verbindingspersoon met de Stasi (inlichtingendienst van de DDR) en door zijn omgeving wordt omschreven als een controlefreak die steeds op de hoogte was/is van alles en durft te blaffen als het hem niet aanstaat. Het is dan ook moeilijk te geloven dat een figuur als Louis Tobback anno 2017 met goedkeuring van politiek, gerecht en media in alle rust mag pootjebaden in een lauwe poel van one-liners en percepties op de actualiteit.

Wat zijn persoonlijk aandeel is in het rauwe verleden van zijn partij laat ik nog in het midden, maar het hoeft geen betoog te stellen dat als Tobback morgen in alle eerlijkheid de waarheid zou vertellen over zijn partij, over de duistere kanten van ons land en over de (internationale) politiek we met z’n allen een week lang in shock zouden zijn. Dat hij dat zelf niet spontaan gaat doen, lijkt me niet meer dan logisch. Maar is Leuven niet de stad waar jaarlijks vele honderden juristen, advocaten, politieke-, sociale- en communicatiewetenschappers en geschiedkundigen afstuderen? De stad van academici en kritische mensen? Waar blijven ze, de verlichte geesten? Als uit hun studie zou blijken dat Louis Tobback ondanks de bikkelharde politieke realiteit en ondanks het complexe verloop van de 20e eeuw er als een maagdelijke held is doorgekomen, dan heeft hij zijn memoires dubbel en dik verdiend. Als fan van de waarheid, doe ik er dan zelfs nog een standbeeld bovenop. Op ware grootte.

Over de auteur

Bart Mertens

Bart Mertens