Column: De Wolf van de Walstraat Door Kristof Debecker

Bart Mertens
6 maanden geleden
136 Views
door Bart Mertens

In zijn column ‘De Wolf van de Walstraat’ laat journalist Kristof Debecker zijn licht/duisternis schijnen over de wereld. Net zoals de militaire troepen zich destijds bewogen via de walstraten aan de binnenkant van stadsmuren en omwallingen sluipt de wolf in Kristof Debecker met zijn pen door onze maatschappij. Soms messcherp en onverbiddelijk maar altijd met overtuiging.

Mijn twee jongste dochters sleurden me onlangs tijdens een daguitstap mee binnen in de Primark. Voor mij was het de eerste échte kennismaking met de grote kledingzaak die zich laat vatten in drie sleutelbegrippen: druk, groot en goedkoop. De kinderen genoten zichtbaar van het shoppen en van de illusie dat zelfs zij met hun zakgeld de halve winkel zouden kunnen leegkopen. Een beetje overdonderd door het vele volk, dook ik zelf wat weg tussen enkele winkelrekken om vervolgens de tijd wat te doden met één van mijn hobby’s: mensen bestuderen.

Want wat een indrukwekkende smeltkroes van mensen tref je aan in zo’n Primark? Heel de wereld leek vertegenwoordigd. Zelden zo’n bont pallet aan huidskleuren, kledingstijlen, nationaliteiten, talen, religies en (sub-)culturen bij elkaar gezien en gehoord. Mensen met een pet, hoed, sjaal, halve hoofddoek, volledige hoofddoek tot zelfs enkele vrouwen in een full-option boerka. Nu dacht ik dat dat laatste verboden was maar je kan moeilijk de politie bellen omdat er twee volledig bedekte vrouwen goedkoop mannenondergoed staan te kopen. Bovendien: alles verliep veilig en rustig. Geen ruzies, geen vechtpartijen, geen aanslagen. Toegegeven: het voelde wel wat chaotisch aan en hetgeen de poetsman bij elkaar borstelde deed denken aan de opkuis na een muziekfestival. Maar voor de rest: het ultieme bewijs dat de multiculturele samenleving niet enkel een optie, een utopie of een wereldvreemd project is. Het bestaat en het werkt. Fantastisch. Het Primark-model. Waarom niet meteen kopiëren naar onze maatschappij?

Rijk gaan we er misschien niet van worden. De productie zit in China en Bangladesh en de centen stromen naar de eigenaars in Engeland en Ierland. Hooguit halen we er nog wat jobs uit qua logistiek of onderhoud. Wat als de koopkracht wegvalt? Wat als er plots schaarste zou ontstaan? Wat als al die mensen uit de winkel plots samen moeten beslissen over de heraanleg van het centrale wandelpad? Wat als er keuzes moeten gemaakt worden over subsidies, kerkfabrieken, nutswerken, investeringen en ethische kwesties? Over onderwerpen waar 15 dorpsgenoten met hetzelfde dialect in een gemeenteraad het nu al zelden volledig eens geraken. In welke taal gaan we vergaderen? Moet alles vertaald worden? Heeft iedereen evenveel macht en inspraak? Spelen leeftijd, geslacht(M/V/X), afkomst, taal, aantal, gewoonte, religie, locatie, netwerk, politieke, militaire of strategische elementen een rol? Wat zijn de verhoudingen in zo’n nieuw maatschappijmodel? Eén ding weet ik wel zeker: op termijn komt het met zo’n complexe situatie en precair evenwicht nooit goed. Dat heeft de geschiedenis ons al geleerd. Plots stonden de dochters opnieuw naast me. Fier op hun papieren zakken vol buit. ‘Het ziet het prachtig uit’, fluisterde ik.

Over de auteur

Bart Mertens

Bart Mertens