Column: De Wolf van de Walstraat Door Kristof Debecker

Bart Mertens
5 maanden geleden
178 Views
door Bart Mertens

In zijn column ‘De Wolf van de Walstraat’ laat journalist Kristof Debecker zijn licht/duisternis schijnen over de wereld. Net zoals de militaire troepen zich destijds bewogen via de walstraten aan de binnenkant van stadsmuren en omwallingen sluipt de wolf in Kristof Debecker met zijn pen door onze maatschappij. Soms messcherp en onverbiddelijk maar altijd met overtuiging.

Op een dag belandde ik om iets na zeven ’s ochtends in een wat gedateerde buurtwinkel in een onooglijk dorpje ergens tussen Leuven en Tienen. Compleet onuitgeslapen was ik kort voordien mijn auto ingesprongen om mijn missie te vervullen. Tegen het middaguur een reportage met fotoshoot maken over hoe de dag van een opvallend regiofiguur er uit zag. Door een overvolle agenda had ik niets kunnen voorbereiden en had ik lukraak wat rondgereden. Ik zwaaide de deur open en in de levendige, groene ogen van de uitbaatster, een vrouw die de pensioenleeftijd al was gepasseerd, kon ik meteen het antwoord lezen op mijn vraag of mevrouw wilde meewerken aan een stukje voor een magazine. Na een interview en reeks foto’s heb ik de reportage en enkele andere dringende artikels uiteindelijk met een tas koffie voor de neus vanuit de woonkamer achter de winkel doorgestuurd naar de redactie. Een hele voormiddag op locatie. Wat mijn slachtoffer toen precies allemaal heeft verteld, weet ik al lang niet meer. Maar vanuit een ooghoek kon ik een hele voormiddag volgen wat er gebeurde in de winkel. Een ronduit indrukwekkend schouwspel. Tot mijn verbazing zag ik hoe de uitbaatster een half uur uittrok voor een babbel met een klant die één brood van 2 euro kwam kopen. Hoe ze zich engageerde voor een uitgebreide zoektocht naar het juiste boekske of bakproduct. Hoe ze uitgebreid tijd bleef maken voor iedereen die de deur binnenwandelde. Ik zag dat haar hart niet brak omdat er zo weinig aandacht was voor de dagverse producten waar ze zich in haar babbel met de journalist net zo fier over had getoond. Tegen het middaguur was de helft van het dorp gepasseerd, maar had mevrouw amper omzet gedraaid. Nochtans waren er kilo’s luisterbereidheid, goede raad en troost over de toonbank gegaan. Uit een soort schuldgevoel kocht ik zelf net voor mijn vertrek nog wat snoepgoed voor de kinderen en dingen voor de keuken. Voor een bedrag veel groter dan ik zelf aan de reportage zou verdienen, maar onbeduidend minder dan wat ik de uitbaatster gunde. Wat een heldin. Elke dag om 5 uur opstaan, geen vakantie nemen, haar job bijna een halve eeuw doen, verse producten aanbieden en toch niet sakkeren of afbouwen, maar met de glimlach elke dorpsklager te woord staan. Het was bijna een mirakel dat ze voldoende zou overhouden om Acerta, BTW, belastingen, mutualiteit, solidariteitsbijdrage, kadaster, de huur van de kopiemachine en betaalterminal, de bijdrage aan de handelaarsvereniging, elektriciteit, internet, telefoonaansluiting, verzekeringen, water, gas, …te betalen. En dan passeren later nog de scouts, Chiro, volleybal, voetbal, fanfare, petanque, Landelijke Gilde… allemaal voor sponsoring. Onderweg naar huis overviel me een gevoel van tristesse. Waarom krijgt dit soort mooie mensen zo weinig aandacht, steun en pensioen in onze samenleving? Ze vormen verdorie het cement van onze maatschappij. Ik maakte prompt een belofte aan mezelf. De dag dat ik Euromillions zou winnen of dankzij een andere gigantische financiële meevaller rijk zou worden, start ik meteen een missie waarbij ik heel het land afschuim op zoek naar buurtwinkels en moedige zelfstandigen. Vervolgens zou ik die winkels binnenvallen en letterlijk alles kopen wat er in de rekken ligt. Het besef dat al die mooie mensen die avond met gelukstranen in de ogen tegen hun partner kunnen zeggen “”Schat, ik heb vandaag iets ongelooflijks meegemaakt!”. Onbetaalbaar.

Over de auteur

Bart Mertens

Bart Mertens