Column: De Wolf van de Walstraat Door Kristof Debecker

Bart Mertens
8 maanden geleden
door Bart Mertens

In zijn column ‘De Wolf van de Walstraat’ laat journalist Kristof Debecker zijn licht/duisternis schijnen over de wereld. Net zoals de militaire troepen zich destijds bewogen via de walstraten aan de binnenkant van stadsmuren en omwallingen sluipt de wolf in Kristof Debecker met zijn pen door onze maatschappij. Soms messcherp en onverbiddelijk maar altijd met overtuiging.

Pater Damiaanplein, Leuven. De schooldag zit er net op. Langs alle kanten stromen scholieren toe. Ruim twintig minuten lang tuur ik van achter het stuur van mijn wagen naar de duizenden scholieren die te voet of met de fiets huiswaarts keren. Een hallucinant schouwspel. Complete anarchie. Op twee minuten tijd tel ik ruim 40 flagrante verkeersovertredingen waarbij fietsers of voetgangers blijk geven niet eens te beseffen dat er zoiets bestaat als een verkeersreglement. Meermaals ontsnappen enkele jonge fietsers maar op het nippertje aan een frontale botsing. Tot mijn verbazing zie ik een politieman dwars door de waanzin wandelen. Tien minuten later volgt nog een tweede agent. Net als zijn collega maakt hij niet de minste aanstalten om roekeloze fietsers of voetgangers aan te spreken. Zonde. Als de allerlaatste zwerm fietsers is gepasseerd, rij ik stapvoets met mijn wagen tot aan het Paridaensinstituut. Ik pik er mijn dochter op die als gevolg van een dubbele beenbreuk aan een rolstoel is gekluisterd. Ik had me op voorhand goed geïnformeerd en na enkele telefoontjes zowel van de school als van de lokale politie groen licht gekregen om mijn dochter daar op te halen. Je kan niet zeker genoeg zijn. Eigenlijk was ik best fier op mezelf. Hoe correct kan een mens zijn. De tijd die ik had geïnvesteerd om gemachtigd opzichter en erkend begeleider van jonge fietsers te worden, was niet zinloos gebleken. Tweehonderd meter van de school staat halverwege de vrijwel verlaten Schapenstraat één van de twee tamme politiemannen van kort voordien. Hij doet me stoppen. Ik was er oprecht van overtuigd dat hij mijn fierheid deelde en me wilde feliciteren of – in het slechtste geval – gewoon iets wilde vragen. “Identiteitskaart en papieren van de wagen graag. Dat wordt een boete omdat u zonet een fietser hebt voorbijgestoken.” “Euh? Een fietser voorbijgestoken? Is dit verborgen camera? Bedoelde u die ene student op zijn gammele tweewieler amper de naam fiets waardig die naar zijn gsm aan kijken was en een schrale 8 km/uur haalde? Dat terwijl ik zelf 20 km/uur reed en maximale afstand hield?” Wat een klucht. De politieman had geluk dat mijn dochter erbij was en dat ik een watje ben want anders had ik hem een stevige tik op zijn neus gegeven en hem zijn notaboekje ter plaatse laten opeten. Vriendelijk aangeboden door de vele mensen die dagelijks in Leuven slachtoffer worden van dit soort waanzin. Is dit de visie van politie(k) op het verkeer? Autobestuurders pesten en bestelen. Carte blanche geven aan fietsers en voetgangers, wegens lekker politiek correct en milieuvriendelijk. Op uitzondering van enkele schone schijn-acties – die vaak ook meteen stoppen als de media zijn vertrokken – laten ze jongeren voor de rest een heel schooljaar aan hun lot over in een verkeersjungle. Coach onze kinderen. Verplicht de valhelm. Leer scholieren dagelijks dingen bij over verkeersregels, empatie, discipline, gezond verstand en respect. Al is het maar om te vermijden dat de volgende generaties onze agenten echt papieren verkeersboetes en notaboekjes gaan voederen.

Over de auteur

Bart Mertens

Bart Mertens